Oskar Ściborowski

O mnie

Wybrane fragmenty:

Nazywam się Oskar Aleksander Ściborowski – po prostu BOSKI OSKI.   
Urodziłem się 27 sierpnia 1999 roku we Wrocławiu – pod znakiem Panny, który w pełni odzwierciedla mój charakter: dokładny, wrażliwy, a jednocześnie stanowczy. Gwiazdy w chwili mojego narodzin ustawiły się w szczególnym układzie – i wierzę, że to właśnie one odcisnęły piętno na mojej drodze, czyniąc mnie tym, kim jestem. Moje dzieciństwo było niezwykłe. Dorastałem w jednym z największych cyrków w Polsce – Cyrku Korona. Tam nauczyłem się, że życie to podróż pełna kolorów, kultur, muzyki i emocji. Cyrk był jak małe miasto wędrujące po wielkim świecie, a ja chłonąłem jego energię i różnorodność. 
To właśnie tam zrodziła się moja miłość do muzyki i bezwarunkowy szacunek do zwierząt, które dla mnie są tak samo ważne jak ludzie. Z czasem rodzice postanowili osiedlić się w Sochaczewie. Tam rozpoczęła się moja muzyczna edukacja – ukończyłem Państwową Szkołę Muzyczną I i II stopnia im. Fryderyka Chopina, w klasie fletu poprzecznego. 
Gram na flecie sopranowym, piccolo, kryształowym, a także na fortepianie. Mówi się, że mam absolutny słuch – dla mnie muzyka to jednak coś więcej niż technika. To język duszy. Śpiew to moja największa przestrzeń wolności. Mój głos obejmuje cztery oktawy, a każda nuta jest rozwinięciem mnie samego. Od pierwszych nagranych coverów, przez własne interpretacje, aż po autorską twórczość – zawsze przekazuję w piosenkach emocje, lekcje i doświadczenia, które we mnie żyją. Przez wiele lat prowadził mnie mój mentor – śp. Ryszard Jakubisiak. Jego duch i nauki nadal są obecne w mojej twórczości, a ja czuję, że kontynuuję jego dzieło, rozwijając jednocześnie własną tożsamość artystyczną. 
Mój pierwszy autorski singiel „Szukam” powstał z tęsknoty i miłości do moich nieobecnych dziadków, którzy mnie wychowywali. To dzięki nim jestem tym, kim jestem. Jestem jak kolorowy koliber – delikatny, lecz pełen ukrytej siły. Czasem mylony z kimś, kto „gra” postać sceniczną, lecz ja niczego nie udaję. Nie przebieram się – ja ubieram emocje w barwy i światło, by tworzyć prawdziwe show. Moim celem jest, by ludzie poczuli, że przez chwilę są częścią mojego świata – świata wolności, pasji i szczerości.